| تبليغات | X |
بنام الله ، خالق خلايق و كون و مکانُ و زمان...
بنام الله كه ما را آفريد و به نهفته ى دلهايمان آنچنان آگاهست كه بر اعمال و گفتارمان ...
همراهان و مهمانان عزيز
روزها و ساعت ها سپرى مى شود و ما بهترين گنجينه ها را كه عمرست ، از دست مى دهيم...
آيا مى توانيم اين گنجينه ى موقت و اندك خود را براى روز بيچارگى و تنهايى ها بكار گيريم؟
روزى كه تمام اين ساعات و لحظه ها ، دادگاه مى شود...
و در اين دادگاه تنها شاهدان ما كه دل و ديده و افكار و كردار ما بودند ، بر عليه ما صف كرده اند !
آيا مى توانيم از اين ديده و دل و افكار و كردار خود عهدى سخت گيريم؟
عهدِ اينكه براى ما گواهانى مهربان باشند و نه شاكيانى خشمگين بر عليه ما!
آيا مى توانيم؟!
